One of the ladies in my Dutch class wrote me the following:

(for those who speak Dutch, the original text is at the bottom of this blog post, there are mistakes in her email, but please note that this lady didn’t speak any Dutch four months ago):

‘In Slovakia, for perhaps the last 20 years, only those less gifted have gone on to study pedagogy, because they wanted to have titles (so that grandma would be happy). Later they become frustrated because they have to teach and they make little money, and most of them can’t or won’t do anything more. As teachers they don’t have so much responsibility as in other fields. But it’s comfortable to be a  teacher and to do some mobbing, to gossip and to wage petty little wars. The most ridiculous of all is that they want to be important, but they don’t feel important, so at least they pretend to be important…ooh. But it’s just my opinion, based on the memories I have of school and the teachers I know/have known. Do you think most of them want to be a good teacher? I doubt that. The women want to marry some rich guy, and the men want to become the president or the vice-president. Perhaps only the the very young or new teachers want to do something, but they will quickly lose their illusions and then they will be just like the others’.

I include her opinion on this blog, because she’s no exception. This is what most people tell me when they find out I’m teaching in a Slovak highschool.

Is it true what she says?

It’s partly true, yes.

What I don’t agree with is that as a teacher you carry little responsibility, I would say that working with impressionable youngsters is a towering responsibility, that society pretends it’s not there, doesn’t erase it.

The only way not to become fed up with the whole system is to always put the students first, to embrace modesty and not to try and be important. To become quite egoless. And to somehow not burn out in the process, because a good teacher is always giving, giving, giving. Somehow you need to tank some fuel somewhere, but in a healthy way, not by pretending you’re important or by putting knives in the backs of colleagues or -worst of all- taking your frustrations out on your students. And if you’re doing it for the money, the status, your ego, then please go elsewhere.

Earlier this week I heard a teacher say: ‘I didn’t choose this profession, this profession chose me.’

I think that’s the healthiest attitude you can have towards it.

I suppose it’s a rare sort of attitude.

The Dutch original of the email of my student: ‘In Slowakije het is zo, dat voor laatste misschien 20 jaren pedagogie gaan studeeren meestal die mensen wie zijn niet zo…behaafd, maar zij willen titels hebben (omdat oma zal blij zijn). Volgens mij, nadat zij zijn gefrusteerd dat zij les geven moeten en zij weinig geld verdienen …maar meestal van hen weten/kunnen niet meer te doen of willen niet meer te doen. Als een leerkracht, zij hebben niet zo grote verantwoordelijkheid dan in een andere gebied/baan, nou het is zooo comfortabel leerkracht te zijn en op systeem zich klagen, en mobbing doen, en kwaadspreken, en “žabo-myšie” oorlogs te leiden. En de meest belachelijk is als sommige van hen belangrijk willen zijn, maar zij voelen zij zijn niet, zo zij tenminste doen alsof zij belangrijk zijn…ooh. Maar het is alleen mijn mening volgens mijn herinneringen van het school en leerkrachten ik ken/kende eens.Denk je dat meestal van hen een goede leerkracht wil zijn?…ik het twijfel. Vrouwen willen zich trouwen met een rijke man, en mannen willen een directeur of tenminste vicedirecteur van het school zijn. Misschien alleen zeer jonge of nieuwe leerkrachten willen iets te doen…maar zij gaan gauw hun illusies te verliezen en nadat zij gaan als die anderen te zijn’.